bezinning, bezieling, beweging

compassie

Mijmeringen bij een adventslied

“Zal er ooit een blijvend heden vol van goede vrede zijn waar geen pijn meer wordt geleden en het leven nieuw zal zijn” Wat een vraag! Geen pijn meer, een

Wat nu te doen?

Voor het eerst in mijn leven op reis naar Thailand. Al in het vliegtuig naar Bangkok betrap ik mijzelf erop dat ik wantrouwend naar alleenreizende mannen of groepjes mannen kijk.

“Ik heb je gemist”

Vandaag staat het bezoek van mama op het programma. De zusjes Saartje van 3 en Leentje van 5 jaar staan opgewonden te wachten voor de deur van de detectiepoort.

Onderweg zijn, waar ga je naar toe

‘Stil staan is achteruitgaan’, hoor je weleens. Zelf heb ik er altijd van gehouden om bij dingen stil te staan. Als je er te snel aan voorbij gaat, dan zie je ze niet. Mijn weg is de weg van het ontwikkelen van gewaar zijn. Eigenlijk hoef ik nergens heen. Ik wil alleen maar thuiskomen.

Een mens van waarde

Afgelopen week raakte ik in gesprek met een man die door omstandigheden dakloos is geworden. Ik vroeg hem hoe het is om te leven zonder bezit.

Reisgenoten in het donker

Binnen een paar minuten praten we al over stemgeven aan pijn en over reisgenoot zijn in het donker.