bezinning, bezieling, beweging

Ik vertrouw

In het Latifagebed, een oude Soefi praktijk, is ‘ik vertrouw’ de zin die in de kern staat. Alsof het een pilaar is waar ons bestaan op rust. Van vertrouwen kan je zeggen dat het zowel krachtig als kwetsbaar is en het vormt de essentie van ons samen leven. Kijk maar eens naar ons deelname in het verkeer. Je moet er niet te lang bij stil staan, maar het is wonderbaarlijk dat we ons leven elke dag weer uit handen geven in het vertrouwen dat de andere weggebruiker ook de verkeersregels handhaaft.

De kwetsbaarheid van ons vertrouwen wordt zichtbaar als ons vertrouwen een keer geschaad wordt. Je kan honderd keer een speelse ervaring hebben met een hond, maar die ene keer dat een hond naar je hapt zal je je vele malen beter herinneren. Dit heet de zogenaamde negativiteitsfout, het komt voort uit de aard van ons brein en is vermoedelijk ontstaan om ons in vroegere tijden te waarschuwen voor dreigend gevaar.

Deze negativiteitsfout lijkt ons in onze samenleving op het moment ook parten te spelen. Over de hele linie hebben we het nog nooit zo goed gehad, maar toch blijkt er angst onder andere uit ons stemgedrag. Angst voor ‘een tsunami aan anderen’, wat in werkelijkheid een heel ander verhaal blijkt te zijn. En ook angst voor de leiding uit handen geven, want er zijn immers grote fouten gemaakt. Signalen van gevaar bereiken ons op dit moment de hele dag door via de verschillende media, het lukt ons brein nog niet zo goed deze gevaren op waarde te schatten.

Vertrouwen komt niet als vanzelf terug. Als we er niet bewust voor kiezen weer vertrouwen te hebben worden we als een soort klittenbandballetje waar almaar negatieve ervaringen aan kleven. Vertrouwen krijg je door het eerst weer te geven. Het er op te wagen, ook al is de uitkomst nog onbekend. Dit wagen is een keuze, voortkomend uit het vertrouwen in het grotere geheel. Een diep besef dat mij in essentie niets ontbreekt. Dat alles komt en gaat, maar dat dat ene blijft. Dan kan ik, met Teresia van Avila zeggen, dat God alleen genoeg is.

Het reciteren van de woorden uit het latifagebed, met in het midden de woorden ‘ik vertrouw’, nodigt uit om stil te worden. In het centrum van het bestaan erkennen we de kracht van overgave aan datgene wat ons draagt. Zo wordt ‘ik vertrouw’ een uiting van moed om het onbekende tegemoet te gaan, de controle los te laten en ons over te geven aan het leven.


Janneke en Herman Weelink begeleiden meerdere keren per jaar meerdaagse programma’s Stembevrijding.
Meer info vind je op www.kloosterhuissen.nl/p/1759


Ervaringen van een deelnemer: In de workshop van broer en zus Weelink wordt met instrument van lichaam, beweging en stem gewerkt aan een innerlijke reis naar vertrouwen, overgave en acceptatie. Ik heb genoten van de diversiteit van de deelnemers. Elkaar ontmoeten in onze kwetsbaarheden  maakte dat we een positieve heilzame reis maakten in een paar dagen tijd.

Annetje B

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *