bezinning, bezieling, beweging

Herinner mij

Onderstaande brief schreef ik aan mezelf na een heftige periode in mijn leven. In de periodes daarna, wanneer ik mezelf weer terug voelde glijden in het donker, heb ik de brief meerdere malen terug gelezen. En mij elke keer met verwondering afgevraagd hoe het toch kan dat ik woorden van zoveel wijsheid, licht en liefde in mij blijk te hebben terwijl ik ook de ervaring heb van het tegenovergestelde: namelijk het hebben van gedachten en woorden die donker, destructief en zonder hoop zijn.

Inmiddels heb ik de ervaring en de geruststelling dat die wijze en liefdevolle woorden er altijd zijn. Ze zijn er altijd al geweest en zullen er altijd zijn. Want ze komen voort uit een bron die onsterfelijk is en in ieder mens te vinden is. Ik ben dat in mijn leven zo vaak vergeten en er zullen ongetwijfeld momenten komen dat ik het opnieuw vergeet. En dan staat mij maar één ding te doen: herinneren dat ik niet op zoek hoef naar de bron, want ik ben hem nooit verloren! Ik ben slechts de herinnering aan de eeuwige aanwezigheid van die bron in mij verloren.

De manier om de weg terugvinden naar deze bron is echter zeer persoonlijk en kan alleen door vallen en opstaan en eigen ervaring worden gevonden. En mijn weg is misschien niet jouw weg, maar de woorden van hoop en licht zijn universeel en kunnen in mijn ogen niet vaak genoeg uitgesproken en nageleefd worden. Het is dan ook mijn wens om mijn licht en liefde te tonen, en, al is het maar een klein beetje, jouw hart hiermee te beroeren zodat het mag oplichten en warmte mag uitstralen naar iedereen om je heen!Namasté (‘Het licht in mij groet het licht in jou’).

Lieve Jij,

Ga even zitten en wees stil…..

Wees stil en wees gewaar van al het tumult vanbinnen. En laat alles nu maar voor wat het is. Het is oké om even niet meer te weten wat je te doen staat. Het is niet erg als het leven leeg, kil, somber en eenzaam lijkt, en warmte, licht en vreugde slechts een illusie. En schrik niet van de gedachte dat je niet verder wilt, of niet weet hoe verder te gaan in dit leven. Wees niet bang voor de ervaring van opgeslokt worden door de mistige duisternis en van je gekwelde geest die je wakker houdt in de nacht. Wees slechts aanwezig in het moment wanneer je niets anders kan voelen dan machteloosheid, angst, frustratie en wanhoop. Weet dat niets blijvend is en dat alles komt en gaat. De vervelende en fijne dingen. De frustratie en het plezier van alledag. Slechts dat wat zich niet in gedachten en vormen laat vangen is blijvend. Dat, waar je geen controle over hebt, geen zeggenschap, is er altijd. Het is de creatie en expressie van het leven, de teloorgang en tegelijkertijd de wederopstanding. De Bron, de Stilte, God, het Al.

Niet altijd iets dat troost geeft, dat weet ik. Want het geeft geen houvast zoals je dat graag zou willen. Het geeft niet de zekerheid zoals je die graag wilt in de vorm van liefde van je dierbaren, aandacht, comfort, gezondheid, financiële zekerheid en erkenning van anderen. En dat is ook het doel. Het doel is om te begrijpen dat leven met deze dualiteit van licht en donker, vreugde en verdriet, het spel van het leven is. Soms lijkt het alsof je alleen maar weet hoe je het spel op serieuze wijze kunt spelen. Dan speel je het alsof je leven er van af hangt: gedreven, fanatiek, obsessief, bang om te verliezen, te falen en op jezelf gericht. Je lijkt vergeten te zijn hoe het spel ook vol geluk, plezier en liefde gespeeld kan worden. En dit vergeten maakt je hard en voor je het weet zink je weg in somberheid of zelfs depressie. Of raak je in paniek omdat je denkt dat het nooit meer beter zal zijn. En dat is het moment dat je teveel energie verliest, je lichaam en geest verkrampt raakt en alles in een negatieve spiraal belandt. Misschien denk je, als dat gebeurt, dat je weer helemaal terug bij af bent en je het spel van het leven nooit zult begrijpen en kunt spelen op de manier zoals het bedoeld is. Wees gerust, dit is simpelweg niet waar.

Dus ga even zitten en wees gewaar van je adem

En herinner je dan wat ook alweer de bedoeling was, wat de waarheid van jouw leven is. De echte waarheid, mooi mens, is namelijk vol liefde, licht, vreugde en energie. En weet je wat, dat wéét je diep van binnen echt wel! Je bent het alleen vergeten, je weet niet meer hoe deze waarheid voelt en daarom geloof je het niet meer. Ik zou je zo graag willen zeggen, dat alles wat je hoeft te doen, slechts het herinneren van één moment van pure vreugde is. Zoals de warme glimlach van je geliefde, de schaterlach van een kind, de geur van pas gemaaid gras, de zonsopgang of dansen alsof niemand kijkt…

En weet dan dat het altijd zin heeft om te doen alsof je het weet, ook al voelt het nog niet zo. Ga het gewoon weer proberen, al gaat het aarzelend en met vallen en opstaan. Als vanzelf komt het moment dat je het leven weer echt gaat voelen, gaat ervaren en tot uitdrukking kan brengen. Dan ga je weer genieten van het levensspel, ga je experimenteren met alle mogelijkheden en dartel je speels van het ene naar het andere moment. Je zult anderen bij de hand nemen, lachen om alle gekke acties van jezelf en van anderen en jezelf verwonderen over de schoonheid van dit leven.

Liefde en de levenslust zullen weer stromen, ook al is het maar voor even. En schrik niet als er toch weer een wolk overdrijft, want jouw lichte en stralende aard is namelijk net als de zon: zij is er altijd!

Je bron van levensvreugde


Sanneke Kop, medewerkster van Stichting Dominicanenklooster Huissen.

Foto: Betty van Engelen

Reacties (1):

  1. Jolamde

    5 december 2019 at 23:19

    Prachtig en hoopvolle, troostrijke brief. Dank je wel daarvoor.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *